Kalayaan, Missouri

Mula sa MormonWiki

Nang ang pag-uusig ay nagpatuloy sa Ohio at sa iba pang mga lugar sa Silangan, si Joseph Smith ay iminungkahi na ang ilan sa mga Banal ay tumira na lamang sa Missouri. Noong 1831, si Joseph Smith ay nakatanggap ng isang utos na dapat silang bumili ng mas maraming lupain sa probinsya ng Jackson, Missouri hangga't maaari (tingnan sa Doktrina at mga Tipan 57:3-5, 58:37, 49-52 at 63:72). Siya rin ay nakatanggap ng pagpapahayag na ang probinsya ng Jackson ay ang lugar ng Bagong Jerusalem sa panahon ng Ikalawang pagdating ni Hesu Kristo. Noong Agosto 2, 1831 ang lupain ay idenidika bilang isang lugar ng pagtitipon para sa mga Banal. Nang sumunod na araw, si Joseph Smith ay idenidika na ang lugar na pagtatayuan ng templo. Ang pag-aayos ng lupaing duluhan ay nagsimula na pagkatapos. Noong Enero 1832, mas maraming pondo ang nagmumula sa ibang mga kasapi ng Simbahan. Nang dumating ang tagsibol, 300-400 na mga pamilya ang dumating na sa lugar at ang lugar ay nagsimulang umunlad ng mabilis. Noong Hunyo ng 1832, ang Simbahan ay ipinalimbag ang kanyang unang peryodikal, ang “Evening at Morning Star”. Sa panahong iyon, ito ay ang tanging pahayagan sa lugar, kaya ito ay naglalaman ng nasyonal at internasyonal na mga balita at binabasa ng mga Mormon pati na rin ng mga hindi Mormon sa lugar. Ang Star din, gayunpaman, ay ipinapalimbag ang mga balita ng Simbahan at mga pahayag na natatanggap ni Joseph Smith. Sa dulo ng 1832, mayroong higit na sa 800 na mga Banal sa probinsya ng Jackson. Nagkaroon, gayunpaman, ng mga kahirapan sa loob ng Simbahan. Ang ilang mga kasapi ng Simbahan ay hindi sinusunod ang kautusan ng pagtatalaga; may paninibugho at iba pang mga problema. Ang mga miyembro sa probinsya ng Jackson ay binigyan ng babala na magsisi o ang Sion ay magdurusa. Noong Hulyo 1833, ang kapayapaan na ang mga Banal ay tinatamasa sa Missouri ay nagtapos na ng biglaan. Ang mga unang namalagi sa lugar at iba pang mga hindi Mormon ay naging takot at naghinala sa mga Banal. Hindi nila gusto ang malaking agos ng mga tao na lumilipat sa lugar, lalo na’t hindi nila sila kapareho ng pampulitika, pangkultura, o relihiyon na ideya. Sa panahong ito, mayroong halos 1,200 na mga Banal sa lugar. Ang Independence din ay nagsimulang mawalan ng negosyo sa panahong ito dahil ang baha ay nagsanhi sa ilog ng Missouri upang baguhin ang kanyang kurso. Ito rin ay isinisi sa mga Mormons. Noong Hulyo 20, 400- 500 na hindi-mamamayang Mormon ang nagkita kita sa korte sa Independence. Sila ay gumawa ng isang dokumento na nagsasaad na wala ng mga Mormon ang papahintulutan na manalagi pa sa lugar, at ang mga nakatira na roon ay dapat ng sumang-ayon na umalis na sa lalong madaling panahon. Ang mga pinuno ng Simbahan sa lugar ay nagulat sa dokumento at humingi ng tatlong buwan upang malaman kung ano ang ipapayo sa kanila ng mga pinuno sa Ohio, ngunit ang kahilingan nilang ito ay tinanggihan. Sila pagkatapos ay humingi pa ng sampung araw, ngunit ito ay tinanggihan pa rin. Sila sa gayon ay nabigyan lamang ng labing limang minuto upang magpasya kung oo o hindi sila ay dapat na sumang-ayon sa tuntunin. Ang mga di-Mormon na pulong ay mabilis na naging ang mga mananalakay at kanilang nilipol ang mga palimbagan. Kanilang nilipol ang mga kopya ng Aklat ng mga Kautusan at manuskrito. Sa kabutihang-palad, dalawang babaeng miyembro ang nakita ang ilan sa mga walang taling mga libro at kinuha ang lahat ng kaya nilang kunin, at itinago ang mga ito sa isang maisan. Ang mga mananalakay pagkatapos ay nagpunta na at hinanap ang mg pinuno ng Simbahan. Ang Obispong si Edward Partridge at si Charles Allen ay inaspalto at nilagyan ng balahibo ng mga mananalakay dahil hindi nila tinuligsa ang Aklat ni Mormon. Noong Hulyo 23, ang mga mananalakay ay bumalik muli at sa oras na iyon, mayroon na silang dalang baril, mga klub, at mga panghagupit. Kanilang sinunog ang mga bukirin, at sinira ang mga tahanan. Anim na mga pinuno ng Simbahan ay inaalok ang kanilang buhay kapalit ng kaligtasan ng iba pang mga kasapi. Ang kanilang alok ay hindi tinanggap at sila ay sapilitang pinagpirma ng isang kasunduan na sila ay aalis na ng probinsya sa Abril 1, 1834.